Was D.A.R.E. Effectief?

{h1}

De meeste 20-plussers gingen door de d.a.r.e. Drugsbestrijdingsprogramma op de basisschool. Hebben we nee gezegd tegen drugs?

De meeste Amerikanen die momenteel in de leeftijd van 20 en 30 zijn, brachten veel tijd door in de klas van de 5e of 6e klas, terwijl ze met een politieagent rondhingen, scenario's opriepen waarin iemand ons drugs of alcohol zou kunnen aanbieden en manieren om ze te laten brainstormen.

"Hé jongen, wil je wat scheuren roken achter deze boom?" zou de officier vragen.

"Nee, ik heb basketbaltraining," zouden onze studenten eenstemmig antwoorden.

Drugs- en alcoholbestendigheidseducatie, of D.A.R.E., werd in 1983 op de lagere school gebracht; hoewel het niet meer zo wijdverspreid is als het ooit was, maakt het nog steeds deel uit van het curriculum in veel schooldistricten. Maar werkt het? Hebben wij, de alumni van de D.A.R.E. programma, uiteindelijk gewoon "nee" zeggen tegen drugs?

Nee.

DURVEN. was (en is) volledig ineffectief bij het voorkomen van drugsgebruik. De cijfers die dit demonstreerden, begonnen al in 1992, toen uit een onderzoek aan de Universiteit van Indiana bleek dat afgestudeerden van de D.A.R.E. programma had vervolgens significant meer hallucinogene drugsgebruiken dan degenen die niet werden blootgesteld aan het programma. (Misschien hadden ze de 5e klassers niet moeten vertellen dat er hallucinogenen bestaan.)

Elke volgende studie naar de effectiviteit van D.A.R.E., inclusief een groot 10-jarig onderzoek door de American Psychological Association, vond vrijwel hetzelfde resultaat. Het programma werkt niet, en is in feite contraproductief, leidend tot een hoger drugsgebruik onder middelbare scholieren die het hebben doorlopen in vergelijking met studenten die dat niet deden. Vanwege die studies, D.A.R.E. verloor federale financiering in 1998.

De redenen voor het falen van D.A.R.E. worden samengevat door de woorden van de psycholoog William Colson, die in '98 betoogde dat D.A.R.E. toegenomen medicatiebewustzijn, zodat "als ze wat ouder worden, [studenten] erg nieuwsgierig worden naar deze medicijnen waarover ze hebben gehoord van politieagenten."

Ondanks het feit dat iedereen die alleen maar "nee" zegt, veel kinderen stiekem laat denken "ja", D.A.R.E. is nooit volledig uitgefaseerd. Gedurende de jaren negentig verzetten de nationale leiders zich tegen de wetenschappelijke bevindingen en probeerden in sommige gevallen zelfs wetenschappelijke tijdschriften om te kopen om ze niet te publiceren. Programmaleiders vertelden de pers dat een sterke publieke steun voor D.A.R.E. was een betere indicator van het succes dan alle harde cijfers. Ze beweren ook dat het programma de relatie tussen jongeren en wetshandhaving verbetert.

Er is een ding dat de D.A.R.E. programma deed zeker goed: we hebben allemaal veel slijtage van die T-shirts. Maar ja, wie weet welke psychologische impact die graffiti-achtige red-on-black had.

Volg Natalie Wolchover op Twitter @nattyover. Volg Life's Little Mysteries op Twitter @llmysteries en volg ons dan op Facebook.


Video Supplement: Lekenpraatje David van den Berg - Traumabehandeling toch effectief bij mensen met psychosen.




WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com