Wat Is Een Vomitorium?

{h1}

Oude romeinen hadden vomitoriums, maar ze waren niet bedoeld voor het zuiveren van weelderige maaltijden.

Wat de popcultuur betreft, is een vomitorium een ​​kamer waar oude Romeinen dure maaltijden gingen opeten, zodat ze naar de tafel konden terugkeren en nog wat konden smullen. Het is een opvallende illustratie van gulzigheid en verspilling, en een die zijn weg vindt naar moderne teksten. De serie 'The Hunger Games' van Suzanne Collins verwijst bijvoorbeeld naar vomitoria wanneer de weelderige bewoners van het Capitool - allemaal met Latijnse namen als Flavia en Octavia - een drankje drinken om ze op feestjes te laten overgeven, zodat ze zichzelf kunnen vullen met meer calorieën dan burgers in de omliggende districten in maanden zouden zien.

Maar het echte verhaal achter vomitoriums is veel minder walgelijk. De echte oude Romeinen hielden van eten en drinken. Maar zelfs de rijkste hadden geen speciale kamers om te zuiveren. Voor Romeinen waren vomitoria de ingangen / uitgangen in stadions of theaters, dus door een schrijver uit de vijfde eeuw nagesynchroniseerd vanwege de manier waarop ze menigten de straat op spuwden. [Wie waren de barbaren?]

"Het is gewoon een beetje een trope," dat de oude Romeinen luxueus en waanzinnig genoeg waren om deel te nemen aan rituelen van binging en purgeing, zei Sarah Bond, een assistent-professor in klassiekers aan de Universiteit van Iowa.

Braken. Braaksel. Vomitorium.

De Romeinse schrijver Macrobius verwees voor het eerst naar vomitoria in zijn 'Saturnalia'. Het adjectief vomitus bestond al in het Latijn, vertelde Bond aan WordsSideKick.com. Macrobius heeft het "orium" -einde toegevoegd om er een plaats van te maken, een veelvoorkomend woordspel in het oude Latijn. Hij doelde op de nissen in amfitheaters en de manier waarop mensen eruit leken te spatten om lege stoelen te vullen. [Foto's: Gladiatoren van het Romeinse Rijk]

Blijkbaar waren vomitoria geen plaatsen waar oude Romeinen hun voedsel opvoerden zodat ze konden blijven feesten. Hier, een vomitorium, of ingang / uitgang bij een Romeins amfitheater.

Blijkbaar waren vomitoria geen plaatsen waar oude Romeinen hun voedsel opvoerden zodat ze konden blijven feesten. Hier, een vomitorium, of ingang / uitgang bij een Romeins amfitheater.

Credit: Creative Commons Attribution-Share Alike

Op een bepaald moment in de late 19e of vroege 20e eeuw kregen mensen het verkeerde idee over vomitoriums. Het lijkt waarschijnlijk dat het een enkele taalkundige fout was: "Vomitorium" klinkt als een plek waar mensen zouden overgeven, en daar was die al bestaande trope over vraatzuchtige Romeinen.

Klassiek getrainde dichters en schrijvers in die tijd zouden zijn blootgesteld aan een paar bronnen die de oude Romeinen schilderden als het soort mensen dat zou overgeven om alleen maar meer te eten. Eén bron was Seneca, de stoïcijn die leefde vanaf 4 voor Christus. tot 65 na Chr. en die de indruk wekte dat de Romeinen een braakliggend stel waren. In één passage schreef hij over slaven die het braaksel van dronkaards op banketten opruimden, en in zijn Brief aan Helvia vatte hij het vomitoriumidee beknopt maar metaforisch samen, verwijzend naar wat hij als de excessen van Rome zag: "Zij braken zodat zij kunnen eet en eet, zodat zij kunnen overgeven. "

Romeinse feesten

Een andere klassieker was een satire uit de eerste eeuw na Christus genaamd de 'Satyricon', waarin een onaangenaam rijke man genaamd Trimalchio feesten gooit waarin hij gerechten serveert zoals slaapmuizen die zijn gerold in honing en maanzaad, een konijn met vleugels bevestigd zodat het eruit zag zoals Pegasus, en een enorm zwijn omringd door speenvarkens, die de gasten konden wegnemen als feestartikelen. (F. Scott Fitzgerald was zo geïnspireerd door dit werk dat hij oorspronkelijk "The Great Gatsby" "Trimalchio in West Egg" heette.)

Schrijver Aldous Huxley was op dezelfde manier geïnspireerd en schreef over vomitoriums als letterlijke plaatsen om te braken in zijn roman "Antic Hay" uit 1923.

"Ik denk dat het aansloeg, waarschijnlijk omdat, A, het is heel dicht bij wat we al hebben in termen van het woord braaksel, dus het was gemakkelijk taalkundig toegankelijk en toen, B, paste het al in een culturele perceptie" verspreid door werken zoals de 'Satyricon', zei Bond.

Het ding over de 'Satyricon' is echter dat het satire was - en waarschijnlijk overdreven. Seneca had ook een 'slechte bijl om te slijpen om luxe', zei Bond. Rijke Romeinen en arme Romeinen aten vergelijkbare, op graan gebaseerde voeding, zei Kristina Killgrove, een antropoloog aan de Universiteit van West-Florida, die de voedingsgewoonten van de oude Romeinen heeft bestudeerd door middel van moleculaire markeringen achtergelaten in hun tanden. De rijken aten meer tarwe; de armen meer gierst. Rijkere Romeinen moesten ook meer vlees eten dan armere Romeinen.

De uber-rijke hield wel van een goed feest, zei Killgrove. Roman fine dining was een gemeenschapszaak en zou entertainment zoals dansers en fluitisten omvatten. In tegenstelling tot de oude Grieken, omvatten de Romeinen vrouwen in hun hogere functies, dus menigten zouden co-ed zijn geweest. Historische recepten tonen een voorliefde voor fantasierijke presentaties van voedsel, met name vlees gevuld met ander vlees.

"De Romeinse bovenlaag zou echt dol zijn geweest op Turducken", vertelde Killgrove aan WordsSideKick.com.

Maar ze zouden die kip-gevulde-in-een eend-gevuld-in-een-kalkoen na afloop waarschijnlijk niet hebben gegooid.

Oorspronkelijk artikel over WordsSideKick.com.


Video Supplement: Harry Potter: Hermione Growth Spurt - SNL.




WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com