10 Manieren Om Een ​​Moordenaarsteroïde Te Stoppen

{h1}

Killer-asteroïden zijn allemaal leuk en spelen - totdat ze op weg zijn naar aarde. Gelukkig hebben wetenschappers 10 manieren bedacht om een ​​dodelijke asteroïde te stoppen.

Als je gestalkt zou worden door een moordenaar, zou je proberen hem of haar te stoppen, toch? Laten we nu aannemen dat je moordenaar een ruimterots is in de vorm van een pest uit Idaho. Wat zou je daaraan doen? Interessant genoeg is de kans dat je wordt vermoord door een gek ongeveer één op de 210 [bron: Bailey]. De kans om gedood te worden door een kosmische aardappel is een beetje lager - ongeveer één op 200.000 tot 700.000 tijdens je leven, afhankelijk van wie de berekening maakt [bronnen: Bailey, Plait]. Maar hier is het probleem: geen enkele persoon - zelfs niet iemand die zo slecht is als Hitler - kan het hele menselijke ras vernietigen. Een asteroïde kan. Als een rots op slechts 10 kilometer afstand onze prachtige blauwe wereld trof, zou dat voor elke persoon van ons [bron: Plait] zijn.

Dus, stoppen met een asteroïde van blindelings Aarde is logisch, maar is het zelfs mogelijk? En als het mogelijk is, kunnen we het betalen? Het antwoord op de eerste vraag zou je kunnen verrassen, omdat er in feite vele verschillende manieren zijn om een ​​ruimterots te dwarsbomen. (Niemand heeft ooit gezegd dat ze slim waren.) Hoeveel het misschien kost, blijft op zijn best onzeker. Maar geld moet niet de grootste zorg zijn als je het hebt over het voortbestaan ​​van de mensheid. Dus laten we die vraag uit het raam gooien en ons concentreren op de top 10 manieren om een ​​moordenaarsteroïde te stoppen, ongeacht hoe gek (of duur) ze op papier lijken.

Allereerst hebben we een oplossing gebaseerd op beproefde Cold War-technologie: kernwapens.

10. Laat de Big One op de Big One vallen

Bekijk het impactor dat NASA in 2005 gebruikte om het oppervlak van de Tempel 1-komeet open te breken.

Bekijk het impactor dat NASA in 2005 gebruikte om het oppervlak van de Tempel 1-komeet open te breken.

Nucleaire wapens zijn misschien niet origineel, maar ze zijn een bekende entiteit en, als een resultaat, een logische keuze als je een rots moet vernietigen. Deze supermacho-aanpak omvat het dichtslaan van een kernkop in een naderende asteroïde. Er is maar één probleem: een voltreffer op een groot voorwerp kan het alleen in meerdere kleinere stukken breken (denk aan "Deep Impact"?). Een betere optie zou kunnen zijn om een ​​kernkop bij de asteroïde te laten ontploffen, waarbij de hitte van de ontploffing aan één kant van de rots schroeit. Terwijl het materiaal verdampt vanaf het oppervlak, zou de asteroïde in de tegenovergestelde richting versnellen - net genoeg (vingers gekruist) om het van de aarde weg te sturen.

Als explosies niet jouw ding zijn, maar je wilt toch iets raken, dan zul je een andere techniek waarderen die bekend staat als kinetische impactor doorbuiging. De 'kinetiek' verwijst in dit geval naar kinetische energie, die alle bewegende objecten hebben en het universum behoudt. Maar we lopen voorop. Draai de pagina om te leren hoe het gedrag van biljartballen onze planeet misschien zou kunnen redden.

9. Spreek zachtjes en draag een grote dreun

Als je ooit pool hebt gespeeld, dan weet je het kinetische energie, wat de energie is die elk bewegend object bezat. De kinetische energie van een geslagen schietbal is wat wordt overgedragen naar andere ballen op de tafel. Astronomen geloven dat hetzelfde principe een asteroïde op aarde kan doen afwijken. In dit geval is de keu-bal een onbemand ruimtevaartuig dat lijkt op de sonde die werd gebruikt in de Deep Impact-missie van NASA (niet te verwarren met de film). De massa van het Deep Impact-schip was slechts 370 kilo, maar het ging echt, heel snel - 5 mijl (10 kilometer) per seconde [bron: NASA].

Kinetische energie is afhankelijk van zowel de massa als de snelheid van een object, dus een klein voorwerp dat snel beweegt, heeft nog steeds veel energie. Toen missie-ingenieurs de Deep Impact-sonde in 2005 op het oppervlak van de Tempel 1-komeet gooiden, was het de bedoeling 19 gigajoules kinetische energie te leveren. Dat is het equivalent van 4,8 ton TNT, genoeg om de komeet enigszins in zijn baan te verschuiven [bron: NASA].

Astronomen wilden niet het pad van Tempel 1 veranderen, maar ze weten nu dat het zou kunnen, als een asteroïde of een komeet zijn zinnen op de aarde zou zetten. Zelfs met een succes onder hun riem, erkennen wetenschappers de enorme uitdaging van een dergelijke missie. Het is net alsof je een snel schietende kanonskogel raakt met een snel schietende kogel. Eén verkeerde beweging, en je zou je doelwit volledig kunnen missen of het uit het midden kunnen raken, waardoor het in stukken kan vallen. In 2005 bedacht het European Space Agency het Don Quijote-concept om de kans op een kinetische impactor-missie te verbeteren (zie kader).

Je zou nucleaire wapens of kinetische botslichamen kunnen classificeren als oplossingen voor onmiddellijke bevrediging, omdat hun succes (of mislukking) onmiddellijk duidelijk zou zijn. Veel astronomen geven er echter de voorkeur aan om lang te kijken als het gaat om de afbuiging van de asteroïde.

Hidalgo, Sancho en Don Quijote

Laat het over aan Europa om grote literatuur samen te voegen met grote impact. Het ruimtevaartwerk van het Europees Ruimtevaartagentschap wordt Don Quijote genoemd en roept op tot twee ruimtevaartuigen: een orbiter met de naam Sancho en een impactor genaamd Hidalgo. Sancho zou als eerste bij de aartsvijand van de moordenaar aankomen, de grond ophalen en gegevens naar Hidalgo overbrengen. Huilend achter zijn metgezel, zou Hidalgo aankomen met alle intelligentie die het nodig had om een ​​puntige staking te maken.

8. Gooi een paar fotonen naar het probleem

Dit zonnepaneel met vier kwadranten (66 voet aan elke kant!) Wordt gepord en gepord bij het Glenn Research Center van NASA op Plum Brook Station in 2005.

Dit zonnepaneel met vier kwadranten (66 voet aan elke kant!) Wordt gepord en gepord bij het Glenn Research Center van NASA op Plum Brook Station in 2005.

Elektromagnetische energie geproduceerd door de zon oefent druk uit op elk object in het zonnestelsel. Astronomen noemen het graag zonne-of bestraling, druk en lang hebben gedacht dat deze energiestroom een ​​bron van voortstuwing voor raketten zou kunnen zijn.Draag gewoon wat zeilen op een ruimtevaartuig, laat ze een paar stralen vangen en het ingenieuze vaartuig zal langzaam, geleidelijk, snelheid opnemen terwijl inkomende fotonen hun vaart in het zeil overbrengen. Kan iets soortgelijks op een asteroïde werken? Een paar wetenschappers denken van wel. Ervan uitgaande dat je wat tijd had - we praten hier tientallen jaren - zou je wat zonneweringen op een asteroïde kunnen vastmaken, een beetje overstag gaan en de rots van de aarde weg leiden.

Natuurlijk is zelfs Bruce Willis misschien niet extreem genoeg om op een stuk rots te landen en te proberen het om te zetten in een kosmische zeilboot. Een andere optie is om de asteroïde in folie te wikkelen of deze te coaten met sterk reflecterende verf. Beide oplossingen zouden hetzelfde effect hebben als een zonneveer, gebruikmakend van de energie van binnenkomende fotonen. Maar wie probeert er nu folie rond een reuzenaardappel te wikkelen, bijvoorbeeld op een afstand van 25 kilometer per seconde [bron: Jessa]? Of een paar miljoen liter verf in de ruimte brengen?

Gelukkig is er nog een op de zon gerichte oplossing die misschien niet zo maf lijkt.

7. Verander de rots in een pluisbal

Een rokende paddestoel, een concept dat ook in de ruimte heel handig blijkt te zijn

Een rokende paddestoel, een concept dat ook in de ruimte heel handig blijkt te zijn

Je bent bekend met puffballs, toch? Het zijn de kleine ronde paddenstoelen die we vaak zien in velden en bossen die zich voortplanten door sporen vrij te geven via een bovenste opening aan de uitgang. Steek een nieuw puffball in en je ziet zwarte rook in een straal schieten.

Vreemd genoeg denken astronomen dat ze een asteroïde kunnen krijgen om hetzelfde te doen, maar niet door erop te porren. In plaats daarvan overwegen ze een onbemande sonde in een baan rond een aanstootgevende rots te parkeren en vervolgens een laser op het oppervlak van het object te richten. Terwijl de laser het rotsachtige substraat verwarmt, zullen stoom en andere gassen in snel bewegende stralen uitbarsten. Volgens Newton's bewegingswetten oefent elke gasuitstoot een kleine kracht uit in de tegenovergestelde richting. Verwarm de asteroïde lang genoeg, en je zult het sissen als een waterketel en bewegen, centimeter voor centimeter, van zijn oorspronkelijke loop.

Sommigen zien de laser als de beperkende factor in dit scenario. Wat als het niet voldoende stroom kan trekken om langdurige verwarming te ondersteunen? Je zou de sonde kunnen bewapenen met een reeks spiegels. Zodra je het ruimtevaartuig in een baan rond de asteroïde hebt gekregen, ontgrendel je eenvoudig de spiegels en richt je ze zodanig dat ze een straal geconcentreerd zonlicht naar het oppervlak van het object richten. Dit zorgt voor de nodige verwarming zonder de noodzaak van een krachtige laser.

Nogmaals, waarom zou je het baanbrekende ruimtevaartuig niet gebruiken zonder alle trucs en gimmicks? Heeft het geen massa en, als gevolg daarvan, zwaartekracht? En trekt de zwaartekracht niet aan nabijgelegen objecten? Wel, ja, Sir Isaac, dat doet het.

6. Nodig de asteroïde uit voor een trekkracht

In theorie zou een ruimtevaartuig als Dawn, gezien in het concept van deze kunstenaar in een baan rond de asteroïde Vesta, de baan van een asteroïde voldoende kunnen veranderen om een ​​enorme zucht van verlichting te ademen.

In theorie zou een ruimtevaartuig als Dawn, gezien in het concept van deze kunstenaar in een baan rond de asteroïde Vesta, de baan van een asteroïde voldoende kunnen veranderen om een ​​enorme zucht van verlichting te ademen.

Elk object in het universum, zelfs iets kleins als een steentje, heeft zwaartekracht. Je kunt de zwaartekracht van een kiezelsteen niet voelen omdat de massa zo klein is, maar hij is er nog steeds, en sleept alles weg dat dichtbij komt. Het korte stuk is belangrijk omdat de zwaartekracht ook gerelateerd is aan de afstand tussen twee objecten. Hoe dichterbij ze zijn, hoe groter de aantrekkelijkheid van de zwaartekracht.

Een ruimtevaartuig dat door het zonnestelsel zingt voldoet aan dezelfde principes en oefent een aantrekkingskracht uit die recht evenredig is met de massa en omgekeerd evenredig aan de afstand tussen het en een ander object. Nu, vergeleken met een asteroïde, die de massa van de Mount Everest kan hebben, is een ruimtevaartuig tamelijk nietig, maar de zwaartekracht kan nog steeds dingen laten gebeuren. Als je een onbemande sonde in een nabije baan rond een asteroïde plaatst, zal deze zelfs zo iets op de rots trekken. Over een periode van 15 jaar of meer zou deze bijna infinitesimale sleepboot de baan van de asteroïde precies genoeg kunnen afbuigen om de aarde te beschermen tegen een vuile klap [bron: BBC News].

Astronomen noemen dit als een zwaartekrachttractor en denk dat het een haalbare oplossing is - zolang ze maar al te lang van een mogelijke botsing op de hoogte zijn. Vroegtijdige detectie is net zo cruciaal voor het volgende idee op de lijst.

5. Krijg pushy met de planetoïde

Een beetje zoals dat, maar stel je voor dat de kleinere boot een ruimteschip is en dat het grotere vaartuig een vervelende asteroïde is.

Een beetje zoals dat, maar stel je voor dat de kleinere boot een ruimteschip is en dat het grotere vaartuig een vervelende asteroïde is.

Als het concept van de zwaartekrachttractor te delicaat en prikkelbaar lijkt, heb je geluk. Een paar wetenschappers stellen een andere manier voor om gebruik te maken van een ruimtevaartuig dat het niet nodig heeft om het in een asteroïde te slaan of een passieve baan in te gaan. Ze bestudeerden drukke havens hier op aarde en observeerden hoe sleepboten grote schepen naar de kade duwden. Vervolgens ontwikkelden ze een asteroïde-afbuigscenario met een vergelijkbare techniek.

Zo werkt het: ten eerste bouw je een speciaal schip met krachtige plasmamotoren en een reeks radiatorpanelen om de warmte van de kernreactoren aan boord te verdrijven. Nadat je gewaarschuwd bent voor een dreiging, start je het vat en vliegt het naar de beledigende asteroïde. Dan verzacht u de sleepboot dicht bij het rotsachtige oppervlak en bevestigt u het vaartuig met verschillende gesegmenteerde armen. Eindelijk, doe je rustig gas en begin je langzaam en voorzichtig te duwen. Als alles goed gaat, zal 15 tot 20 jaar duwen in de richting van de baanbeweging van de asteroïde het net genoeg afbuigen om een ​​catastrofe te voorkomen [bron: Schweickart].

Nog steeds niet overtuigd? Pak vervolgens je handschoen en ga door naar de volgende pagina.

4. Gooi een paar Fastballs

Weet je nog die honkbal pitchingmachines die je tegenkwam toen je nog een kind was? Ze hadden een toevoerbuis en een wielsamenstel om de ballen met 50 tot 60 mijl (80 tot 97 kilometer) per uur uit te schieten. Zou het niet geweldig zijn als je een werpmachine op een asteroïde zou kunnen opstellen? Om geen batting practice te nemen, maar om de wereld te redden?

Hoe gek het ook klinkt, astronomen hebben een idee om precies dat te doen. Ze noemen hun machine een massa driver, maar het werkt op dezelfde manier. Het schept stenen op van het oppervlak van een asteroïde en slingert ze de ruimte in. Bij elke worp oefent de machine een kracht uit op de rots, maar de rots oefent dankzij de actie-reactiewet van Newton een kracht terug op de machine - en op de asteroïde. Gooi een paar honderdduizend stenen, en je verschuift de baan van de asteroïde eigenlijk.

Natuurlijk heeft het concept enige kritiek gevraagd. Hoe krijg je de massadrijver op de asteroïde? En hoe houd je het aangedreven? Een pitching-machine kan op een stopcontact worden aangesloten, maar verlengsnoeren zijn lastig in de ruimte te beheren. En wat als het verdraaide ding kapot gaat? Een opluchting werper is mogelijk niet beschikbaar om het spel te voltooien.

Misschien is honkbal de verkeerde sport. Misschien biedt een andere achtertuinfavoriete een betere oplossing.

Jezelf entertainen tot de wereld eindigt

Nee, REM, we voelen ons helemaal niet goed, maar we kunnen net zo goed boeken en filmpjes krijgen terwijl we wachten. Hier zijn enkele (niet-escapisme) picks:

  • "Lucifer's Hammer" door Larry Niven en Jerry Pournelle
  • "Death from the Skies!" door Phil Plait
  • "The Road" door Cormac McCarthy
  • "The Walking Dead" (de graphic novels of de tv-serie)
  • "De dag van de Triffids"
  • "Melancholie"
  • South Park's "Deeply Impacted" aflevering

3. Speel Tetherball met de asteroïde

Tethers zijn erg handig in de ruimte, of je nu een wandeling maakt of een asteroïde probeert te verplaatsen.

Tethers zijn erg handig in de ruimte, of je nu een wandeling maakt of een asteroïde probeert te verplaatsen.

In 2009 stelde een promovendus aan de North Carolina State University een nieuwe asteroïde-deflectie-techniek voor in zijn proefschrift. Dit was het idee: bevestig het ene uiteinde van een ketting aan een asteroïde en het andere uiteinde aan een enorm gewicht dat bekend staat als a ballast. De ballast werkt als een anker, verandert het zwaartepunt van de asteroïde en leidt zijn baan in de loop van 20 tot 50 jaar, afhankelijk van de grootte van de steen die wordt verplaatst en het gewicht van de ballast.

De student heeft niet elk detail uitgewerkt, maar hij schatte dat de ketting ergens tussen 621 mijl en 62.137 mijl (1.000 en 100.000 kilometer) lang zou moeten zijn. Hij stelde ook een halvemaanvormige bevestigingsbalk voor die lijkt op die van globes. Hierdoor zou de asteroïde kunnen draaien zonder de ketting in de war te raken (niemand houdt van een verwarde ketting).

Nu, als je denkt dat dit te gek klinkt om te werken, moet je weten dat astronomen al jarenlang tethers omarmen. In feite heeft NASA ze met succes op verschillende missies gebruikt om de lading in de baan van de aarde te verplaatsen. Toekomstige missies vragen om het leveren van materiaal aan de maan door payloads over te dragen aan een reeks aanbindingen.

Toch vereist een ketting- en ballastsysteem, zoals de meeste oplossingen bij het aftellen, tijd. En tijd vereist vroege detectie. Zoals we hierna zullen zien, kan asteroïde detectie veel belangrijker zijn dan afbuiging.

2. Verhoog uw reactietijd

Hang op met de wetenschappers van het Near-Earth Object-programma van de NASA in deze video.

Hang op met de wetenschappers van het Near-Earth Object-programma van de NASA in deze video.

Als het op asteroïden aankomt, wil je als de Rolling Stones zijn en tijd op je nemen (ja, dat doe je). Gelukkig worden er stappen ondernomen om te onderzoeken en te detecteren bijna-aarde objectenof NEO.

NASA pakt NEO-detectie aan via twee onderzoeken die zijn opgedragen door het Amerikaanse Congres. De eerste, bekend als de Spaceguard Survey, probeert 90 procent van de NEO's van 1 kilometer (0.621 mijl) in diameter te detecteren. Het congres had de oorspronkelijke deadline als 2008 vastgesteld, maar het werk gaat verder terwijl astronomen steeds meer ontdekken en meer leren over deze raadselachtige gesteenten. De tweede enquête, de George E. Brown Jr., Near-Earth Object Survey, probeert 90 procent van de bijna-aarde objecten met een diameter van 459 voet (140 meter) in diameter of groter te detecteren in 2020. Beide onderzoeken zijn gebaseerd op krachtige telescopen om herhaaldelijk te scannen grote delen van de lucht.

Vanaf maart 2012 hadden die telescopen 8.818 near-Earth-objecten ontdekt. Bijna 850 van die NEO's waren asteroïden met een diameter van ongeveer 1 kilometer of groter. Bijna 1.300 werden gelabeld als potentieel gevaarlijke asteroïdenof PHA's. PHA's moeten ten minste 492 voet (150 meter) breed zijn en moeten binnen 4,6 miljoen mijl (7,48 miljoen kilometer) van de aarde komen [bron: NASA]

Nu, als u vatbaar bent voor paniek, onthoud dan dat het sleutelwoord "potentieel" is. Niet elke ruimtesteen die een nabije benadering van de aarde maakt, zal een impact hebben. Toch is het een ontnuchterend getal, vooral als je je realiseert dat het zonnestelsel waarschijnlijk honderdduizenden of zelfs miljoenen asteroïden bevat. Hoeveel hebben we net niet gezien? En hoeveel zullen onopgemerkt blijven totdat het te laat is?

Terwijl we worstelen met die laatste vraag, moeten we een harde realiteit onder ogen zien: ondanks onze beste inspanningen, zou een catastrofale impact kunnen zijn in de toekomst van de aarde. Vervolgens zullen we een paar strategieën voor de verdediging van de burgerbevolking beschouwen die mogelijk nodig zijn als een asteroïde klopt.

1. Bereid je voor op het ergste

Dus de ketting op uw tether-en-ballastsysteem raakte in de war. De zwaartekrachttractor was niet Ford-sterk gebouwd. Wat doe je nu met die moordenaarsteroïde die naar de aarde glibbert? Nou, als je een van de zojuist genoemde verzachtende strategieën hebt geprobeerd, is de asteroïde hoogstwaarschijnlijk (a) groot en (b) ver weg. Dat geeft je wat tijd om je voor te bereiden op de gevolgen, hoewel je geen historisch precedent zult hebben om best practices te bieden.

Sterker nog, veel astronomen wijzen naar fictieve verslagen - "On the Beach" door Nevil Shute bijvoorbeeld - als het beste bronmateriaal over wat we zouden kunnen doen en hoe we het zouden kunnen doen in een echte wereldwijde cataclysme.Het is duidelijk dat astronomen zouden proberen vast te stellen waar de asteroïde zou toeslaan zodat gebieden zonder grond zouden kunnen worden geëvacueerd en regeringen zouden proberen ondergrondse bunkers te bouwen, voedsel en water op te slaan, dier- en plantensoorten te verzamelen en de wereldwijde financiële, elektronische, sociale en wetshandhavingsinfrastructuren. De impact van een kleinere asteroïde - bijvoorbeeld een met een breedte van ongeveer 300 meter - zou een regio zo klein kunnen maken als een land. Maar een rots groter dan 0,621 kilometer (1 kilometer) breed zou de hele wereld beïnvloeden. Een rots groter dan 3 km (3,96 m) zou de beschaving beëindigen [bron: Chapman].

Tsunami's, vuurstormen en aardbevingen kunnen extra schade aanrichten. Hoe dan ook - impact in de oceaan of op het land - overheidsfunctionarissen hebben misschien maar dagen of uren om dichtbevolkte gebieden te evacueren. Miljoenen levens zouden waarschijnlijk verloren zijn.

Met deze scenario's kun je zien waarom regeringen over de hele wereld zo geïnteresseerd zijn in het houden van asteroïden ver van onze biosfeer. Je kunt ook zien waarom dollars niet altijd beslissingen nemen - omdat de faalkosten veel hoger zijn dan de kosten van zelfs het meest uitgebreide afbuigconcept.

Land of oceaan?

Zelfs een kleine asteroïde van 300 meter betekent problemen. Als het de oceaan trof, spoelde een epische tsunami van minstens 10 meter hoog over kustgebieden, waarbij vervolggolven bijdroegen aan de ellende. De tsunami van december 2004 in Zuidoost-Azië zou als voorbeeld kunnen dienen, hoewel een asteroïde-geïnduceerde vloedgolf zich vrij onverwacht zou kunnen gedragen.

Als de rots landt, graaft hij een krater van 1,86 tot 2,49 mijl (3 tot 4 kilometer) over en dieper dan de Grand Canyon. Alles binnen een straal van 50 km van de ontploffing zou worden vernietigd [bron: Chapman].

Heads Up: Massive Dark Matter Hurricane Through Earth

Heads Up: Massive Dark Matter Hurricane Through Earth

Een orkaan met donkere materie trekt naar de aarde. WordsSideKick.com bekijkt waarom wetenschappers enthousiast zijn.


Notitie van de auteur: 10 manieren om een ​​moordenaarsteroïde te stoppen

Een paar jaar geleden zag ik een tv-programma over het toegenomen contact tussen mensen en haaien. Er was een geweldig schot dat bij me bleef: het toonde een luchtfoto van zwemmers vlak voor de kust van Nags Head, en, buiten het medeweten van hen, zwommen honderden haaien in de buurt. Je kon hun schaduwen zien tussen de zwemmers, donker en sinister. Als de mensen in het water hadden geweten wat er op de loer lag, dan waren ze binnen enkele seconden op het strand geweest. Ik voel me op dezelfde manier over het NEO-detectieprogramma van de NASA. Zijn we beter af te weten dat al die rotsen daarbuiten zijn en ons als haaien omcirkelen? Soms lijkt het beter om de zich niet bewuste bodysurfer te zijn die zwemt in onwetende gelukzaligheid.


Video Supplement: .




Onderzoek


Video: Dubbele Regenboog, Nu Met Bliksem!
Video: Dubbele Regenboog, Nu Met Bliksem!

Do Ocean Ocean Really Reist U In Sets Van 7?
Do Ocean Ocean Really Reist U In Sets Van 7?

Science Nieuws


De Aarde Is Veilig: Geen Zwarte Gaten Uit Atom Smasher, Toch
De Aarde Is Veilig: Geen Zwarte Gaten Uit Atom Smasher, Toch

Hurricanes Normaal Gesproken Peak Today
Hurricanes Normaal Gesproken Peak Today

Natuurkundigen Bouwen 'S Werelds Meest Perfecte Sneeuwvlok
Natuurkundigen Bouwen 'S Werelds Meest Perfecte Sneeuwvlok

'Project Leviathan' Waterscooter Wil Wereldsnelheidsrecord Breken
'Project Leviathan' Waterscooter Wil Wereldsnelheidsrecord Breken

Blauwe Luchten Alleen In Het Oog Van De Houder
Blauwe Luchten Alleen In Het Oog Van De Houder

WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com