'Dode' Diepzee-Openingen Met Het Leven

{h1}

Vulkanische openingen op de zeebodem die hun warmte hebben verloren, zijn nog steeds gastheer voor een levendige, levende gemeenschap, namelijk verschillende soorten microben, die heel anders zijn dan de biologie die bloeide toen de hydrothermale ventilatieopeningen nog steeds gloeiend heet waren.

Vulkanische openingen op de zeebodem die brullen met de gloeiende hitte van het binnenste van de aarde blijven niet altijd warm. Uiteindelijk, over honderden of duizenden jaren, flikkeren ze en worden ze koud.

Maar nieuw onderzoek onthult dat de actie op deze oases van leven op de zeebodem niet stopt wanneer de hitte afgaat. Het leven gaat door in het ijskoude donker, maar op een kleine schaal.

Het blijkt dat grote populaties van bacteriën leven op verlopen openingen, en deze microben zijn heel anders dan die die gedijen wanneer de ventilatieopeningen heet zijn, volgens een studie die deze week in het tijdschrift mBio is gepubliceerd.

Wetenschappers hebben bewijs gevonden dat tot 2.000 verschillende soorten microben leefden in een klein deel van een lang vervlogen aars nabij de East Pacific Rise, een enorme naad op de zeebodem in de zuidelijke Stille Oceaan, waar twee tektonische platen uit elkaar worden gerukt. Ter vergelijking: tot 8.000 soorten microben zijn gevonden op actieve, hete ventilatieopeningen en tot 10.000 in diep zeewater.

Hoewel het vinden van de microben zelf niet als een enorme schok kwam - wetenschappers hebben bacteriën aangetroffen die in andere soorten koele zeebodemrotsen leven - de onthulling van wie er precies naar binnen is gegaan nadat de ventilatieopeningen koud waren geworden, was verrassend, aldus de auteurs van de studie.

"Het zien van de verschuiving in de microbiële populatie - zien wie er daadwerkelijk kwam en vertrok, was voor mij tamelijk verhelderend", zei co-auteur en geomicrobioloog Katrina Edwards, een professor aan de Universiteit van Zuid-Californië.

Wie is daar?

De monsters van de ventilatieopeningen in de East Pacific Rise onthulden een wereld van bizarre biologische harmonie. Micro-organismen die volkomen verschillende fysiologische mechanismen gebruiken om te overleven leefden bijna zij aan zij.

In andere exemplaren van zeebodemrots veranderen de microbe-gemeenschappen meestal geleidelijk en verschuiven ze op een manier die een roadtrip over een heel land doet vermoeden, "terwijl het hier net is alsof er verschillende buurten zijn en ze behoorlijk drastisch kunnen veranderen," zei Jason Sylvan, een post-doctoraal onderzoeker van het USC en hoofdauteur op papier.

Gated communities van anaërobe organismen (die geen zuurstof nodig hebben om te overleven) werden geparkeerd naast gepoorte gemeenschappen van aerobe organismen, die wel zuurstof nodig hebben.

"Het was verrassend om dingen te vinden die anaeroob en aeroob zijn naast elkaar", vertelde Sylvan aan OurAmazingPlanet.

Een levend arrangement dat lijkt op een golden retriever en een forel die in de hal wonen?

"Het is waarschijnlijk drastischer dan dat, maar dat is het juiste idee," zei Sylvan.

Een verlopen hydrothermale ontluchting torent 30 voet (9 meter) boven de zeebodem. Wetenschappers haalden rotsmonsters van de top voor hun studie.

Een verlopen hydrothermale ontluchting torent 30 voet (9 meter) boven de zeebodem. Wetenschappers haalden rotsmonsters van de top voor hun studie.

Credit: WHOI, Katrina Edwards.

Grote effecten

Al met al, aldus Edwards, laat het onderzoek zien hoe weinig we weten over de enorme overvloed aan leven op de zeebodem, wat implicaties heeft voor het begrijpen van grootschalige planetaire processen.

Beide wetenschappers benadrukten dat de diepe oceaan in toenemende mate een grote rol lijkt te spelen in de manier waarop koolstofdioxide, een broeikasgas dat bijdraagt ​​aan klimaatverandering, wordt verwerkt door de in elkaar grijpende systemen van atmosfeer, land en oceaan.

"Er zijn daar al die organismen die biomassa maken en dat is helemaal niet verantwoord in onze koolstofcyclus", vertelde Edwards aan OurAmazingPlanet. "De oceaanbodem is vrij uitgestrekt, dus er is een mogelijkheid voor deze organismen om effect te hebben."

Het onderzoek komt op de hielen van spannend nieuws uit diepzee-openingen over de hele wereld.

Wetenschappers hebben onlangs de ontdekking aangekondigd van spookachtige witte yeti-krabben die nieuw ontdekte ventilatieopeningen nabij Antarctica hebben bewoond, en bizarre garnalen met oogachtige kenmerken op hun rug die gedijen op de diepste ventilatieopeningen die ooit op aarde zijn ontdekt.

Sylvan zei dat de koude, verlopen ventilatieopeningen ook aandacht verdienen.

"Als we denken aan hydrothermale ventilatieopeningen, denken we aan dingen die echt spannend zijn, zoals hete, zwarte roker of grote dieren," zei hij, "maar er gebeuren ook spannende dingen die niet noodzakelijk zichtbaar zijn voor het blote oog."

  • Galerij: Uniek leven bij Antarctische diepzeeargenten
  • Earth's Final Frontier: Mysteries of the Deep Sea
  • In Photos: Spooky Deep-Sea Creatures

Dit verhaal is geleverd door OurAmazingPlanet, een zustersite voor WordsSideKick.com. Bereik Andrea Mustain om [email protected]. Volg haar op Twitter @AndreaMustain. Volg OurAmazingPlanet voor het laatste nieuws over aardwetenschappen en exploratie op Twitter @OAPlanet en verder Facebook.


Video Supplement: Peter en Rebekka drijven in de dode zee.




WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com