Walging Kan Bijdragen Aan Zeldzame Seksuele Stoornissen

{h1}

Walging kan een rol spelen in het vaginisme van seksuele disfunctie, suggereert een nieuwe studie.

Afschuwing kan een rol spelen bij een seksuele disfunctie die penetratie vaak onmogelijk maakt, vindt nieuw onderzoek, misschien een psychologische component onthullend voor lichamelijke seksuele klachten.

Specifiek, vrouwen met een aandoening genaamd vaginisme zijn meer kans dan gezonde vrouwen of vrouwen die andere seksuele stoornissen hebben om afkeer te voelen als reactie op seksuele bijproducten zoals sperma. Vaginismus is een aandoening waarbij de bekkenspieren onvrijwillig samentrekken bij penetratie; het verhindert vaak de gemeenschap van penis-in-de-vagina volledig. Hoewel het exacte aantal getroffen vrouwen onbekend is, is vaginisme een ongebruikelijke aandoening, volgens de National Institutes of Health.

De nieuwe resultaten suggereren dat onvrijwillige walging deze samentrekking als afweermechanisme zou kunnen veroorzaken, zeggen onderzoekers.

"In deze zin werkt walging als een emotioneel equivalent van een koude douche", zegt Mark van Overveld, een postdoctoraal onderzoeker aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Walging versus opwinding

Objectief, vertelde van Overveld WordsSideKick.com, seks is een walgelijke activiteit. De lichaamsvloeistoffen en het contact met lichaamsdelen die hierbij betrokken zijn, worden vaak als grof of taboe beschouwd. "Vanuit dat oogpunt", zei Van Overveld, "is het eigenlijk best verrassend dat mensen er zelfs in slagen seksuele activiteiten te ondernemen."

Afschuwing zelf is een sterke emotie, en niet een die gemakkelijk te controleren is, zoals iedereen die ooit heeft overgegeven bij het zien van iemand anders die overgeeft, kan getuigen. Maar tot nu toe was er geen manier om specifiek seksuele afschuw te meten, zei Van Overveld - afkeervragenlijsten richten zich op algemenere vragen, zoals hoe uitgehold je zou zijn door het eten van soep die was aangeraakt door een vliegenmepper.

De onderzoekers ontwikkelden een seksespecifieke vragenlijst, voornamelijk gericht op vragen als hoe walgelijk het zou zijn om met andermans eigen seksuele vloeistoffen om te gaan. Ze testten de vragenlijst eerst bij 762 studenten en universiteitsmedewerkers om er zeker van te zijn dat het nauwkeurig seksuele afkeer meet. Ze ontdekten dat het deed.

Vervolgens wierven de onderzoekers 39 vrouwen met levenslang vaginisme, 45 vrouwen met dyspareunie of pijn tijdens geslachtsgemeenschap, en 28 mannen met erectiestoornissen en vroegen ze de vragenlijst in te vullen. [Top 10 gestigmatiseerde gezondheidsstoornissen]

Disfunctionele disfunctionaliteit

Uit de antwoorden bleek dat vrouwen met vaginisme meer geneigd waren dan gezonde deelnemers of mannen en vrouwen met andere seksuele stoornissen om afschuw te melden voor seksueel besmette items. Dit suggereert een rol voor walging in zowel de oorsprong als de voortzetting van de aandoening, zei Van Overveld.

Wat is moeilijker te zeggen is precies hoe de emotie speelt in de disfunctie. De walging zou als eerste kunnen optreden, waardoor de afbrokkeling van de bekkenspier ontstond. Of misschien dragen de aanvankelijke seksuele problemen bij aan het afkeer van het proces, zei Van Overveld. Maar afschuw is een belangrijk afweermechanisme, zei hij, en het bekken-spierverstrakking kan een reflex zijn die lijkt op braken.

Eerdere studies hebben aangetoond dat afkeer en opwinding tegengesteld aan elkaar werken, met seksuele opwinding die de walging dempt. De huidige studie, online gepubliceerd op 22 oktober in de Journal of Sexual Medicine, ontdekte ook dat zelfs bij gezonde vrouwen meer gevoelens van afkeer verband hielden met minder gevoelens van seksuele opwinding.

De bevindingen moeten niet worden opgevat als verwijten van vrouwen met vaginisme voor hun toestand, waarschuwde Van Overveld. Om te beginnen is walging niet gemakkelijk te controleren. In een ander onderzoek is aangetoond dat vrouwen met vaginisme in het vorige onderzoek normale geslachtsdrift hebben.

Leren omgaan met afkeer kan vrouwen met vaginisme misschien helpen om hun conditie te verminderen, zei Van Overveld. Huidige experimentele therapieën laten vrouwen geleidelijk oefenen om hun eigen geslachtsdelen aan te raken, waardoor negatieve emoties op een gecontroleerde manier worden verminderd. Het is een therapie die lijkt op die welke wordt gebruikt om fobieën te genezen, zoals angst voor spinnen.

"Een belangrijke volgende stap zou zijn om de relatie tussen afkeer en seksuele opwinding nader te bekijken," zei Van Overveld. "Kan seksuele omgang inderdaad misschien worden geïnterpreteerd als een delicaat evenwicht tussen walging enerzijds en een staat van seksuele opwinding anderzijds? Zo ja, kunnen we vrouwen met een leven lang vaginisme helpen om dit evenwicht te verleggen?"

Volg Stephanie Pappas op Twitter @sipappas of WordsSideKick.com @wordssidekick. We zijn ook bezig Facebook & Google+.


Video Supplement: .




WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com