Noah'S Ark Ontdekt... Steeds Opnieuw

{h1}

Voice of reason: enthousiastelingen bevinden zich in de ietwat ongemakkelijke positie om te beslissen welke (indien aanwezig) van verschillende wetenschappelijke â € œfinitiveâ € ark vondsten de echte is.

In deze wereld zijn er dingen die op het punt staan ​​om zo nu en dan ontdekt te worden, maar nooit echt materialiseren. De 'Lost City' van Atlantis is bijvoorbeeld minstens een half dozijn 'gevonden'. Eén onderzoeker is er vrij zeker van dat het in Bolivia is; een ander zegt dat het Antarctica is; een derde beweert dat Bimini beachrock afkomstig kan zijn van de verloren beschaving.

Zo is het ook met de ark van Noach.

Het verschil is natuurlijk dat de implicaties van Noach's Ark feitelijk tot ver buiten de archeologie reiken. Het gewicht van alle gepaarde dieren in de wereld is niets vergeleken met de religieuze vracht die de ark vervoert.

Het Arkverhaal is wetenschappelijk onwaarschijnlijk; er zou eenvoudigweg niet voldoende ruimte op de boot zijn om twee van elk levend dier (inclusief dinosaurussen) te huisvesten, samen met het voedsel en water dat nodig is om ze in leven te houden. Verder zou het bouwen van een schip van die schaal honderden arbeiders maanden kosten om te voltooien. Toch zijn bijbelse letterkundigen - degenen die geloven dat bewijzen van de gebeurtenissen in de Bijbel nog te vinden zijn - levens en fortuinen uitgegeven om hun overtuigingen te valideren.

Het zoeken gaat door

Voordat we de recente claims bespreken over de verblijfplaats van het schip van Noach, is een geschiedenis van ark "vondsten" leerzaam.

Viooltje M. Cummings is de auteur van verschillende boeken over de ark van Noach, waaronder "de Ark van Noach: Fabel of feit?" (1975), waarin ze beweerde dat de ark van Noach werd gevonden op de Turkse berg Ararat. Volgens het boek en de film 'In Search of Noah's Ark' uit 1976, 'is er nu echt fotografisch bewijs dat Noah's Ark echt bestaat... Wetenschappers hebben satellieten, computers en krachtige camera's gebruikt om de exacte locatie van de Ark op Mt te bepalen. Ararat. "

Dit is een nogal opmerkelijke bewering, ondanks herhaalde reizen naar Mt. Ararat in de afgelopen dertig jaar, de Ark blijft ongrijpbaar.

Niet gehinderd door een gebrek aan bewijs, bracht Cummings in 1982 een boek uit met de titel "Heeft iemand werkelijk de ark van Noach gezien?", Uitgegeven door Creation-Life Publishers. De ondertitel, "Een bevestigend definitief rapport", verwijst naar de conclusie van Cummings.

De belangstelling voor de ark van Noach kwam in februari 1993 weer boven toen CBS een premetime-special van twee uur dirigeerde met de titel "The Incredible Discovery of Noah's Ark." (Weinig wist CBS dat ze gebruikten ongelooflijk in zijn nauwkeurige, juiste betekenis: "niet geloofwaardig.")

Zoals Ken Feder beschrijft in zijn boek 'Frauds, Mythes and Mysteries', was de special 'een mengelmoes van niet-verifieerbare verhalen en onjuiste voorstellingen van de paleontologische, archeologische en historische archieven'. Het bevatte de meeslepende getuigenis van een George Jammal, die beweerde niet alleen de Ark persoonlijk op Ararat te hebben gezien, maar er ook een stukje van had teruggevonden. Het verhaal van Jammal (en het stuk hout dat hij tentoonspreidde) maakte indruk op zowel CBS-producenten als kijkers. Toch werd hij later geopenbaard als een betaalde acteur die nog nooit in Turkije was geweest en wiens stuk van de ark niet een onbekend oud hout was (in de Bijbel aangeduid als "gopherhout"), maar in plaats daarvan moderne pijnboom gedrenkt in sojasaus en kunstmatig verouderd in een oven.

CBS met een rood gezicht, dat weinig had gedaan om te controleren op hun veel gehypte special, zei dat het programma entertainment was en geen documentaire.

Recente claims

Meer claims kwamen periodiek aan de oppervlakte, waaronder in maart 2006, toen een WordsSideKick.com schrijver gerapporteerd over nog een andere incarnatie van de claim Ararat. Een team van onderzoekers vond een rotsformatie die zou kunnen lijken op een enorme ark, bijna bedekt met ijsijs. Daar kwam maar weinig van terecht, maar een paar maanden later, in juni, vond een team van archeologen van het Bible Archeology Search and Exploration (BASE) Institute, een christelijke organisatie, weer een rotsformatie die de ark van Noach zou kunnen zijn.

Deze keer werd de ark niet op Ararat gevonden maar op 13.000 voet in de Elburz-bergen van Iran. "Ik kan me niet voorstellen wat het zou kunnen zijn als het niet de Ark is", zei teamlid Arch Bonnema. Ze brachten stenen terug waarvan ze beweren dat ze versteende houten balken zijn, evenals videobeelden van de rotsachtige kliffen.

Het team gelooft dat ze, binnen de rotsformatie, het bewijs kunnen zien van honderden massieve met de hand uitgehouwen houten balken die zijn neergelegd in de veronderstelde grootte en vorm van de ark.

De bijbelse archeologen lijken het te hebben meegemaakt pareidolie; zien wat ze willen zien in ambigue patronen of afbeeldingen. Net zoals religieuze mensen beelden van Jezus of de Maagd Maria in toast, vlekken of wolken zullen zien, kunnen ze ook afbeeldingen van de ark van Noach in stenen kliffen zien. (In Sandia National Forest in New Mexico is er een grote rotsformatie genaamd Battleship Rock, die â € "vanuit een bepaalde hoekâ € inderdaad lijkt op een slagschip.Iemand vraagt ​​zich af wat het BASE-team daarvan zou denken.)

Andere onderzoekers blijven er zeker van dat de Ark in feite op Mt. Ararat. Noah's Ark-enthousiastelingen bevinden zich daarom in de enigszins ongemakkelijke positie om te beslissen welke (indien aanwezig) van verschillende wetenschappelijk "definitieve" ark-vondsten de echte is.

De BASE beweert, zoals met alle eerdere rapporten van het vinden van de Ark, nog moet worden bewezen. Uiteindelijk doet het er misschien niet toe, want, zoals BASE-president Bob Cornuke zegt: "Ik denk dat wat mijn vrouw zegt dat mijn zaak is, we hopen verkopen. Hoop dat het waar kan zijn, en hoop dat er een God is."

Maar de vraag gaat niet over geloof, hoop of God; de vraag is of Noah's Ark echt is en is gevonden. Net als Atlantis zal de altijd ongrijpbare Ark blijven worden 'gevonden' door diegenen die ernaar op zoek zijn - of het nu bestaat of niet.

Benjamin Radford is hoofdredacteur van de Sceptische onderzoeker magazine en is auteur van drie boeken en honderden artikelen. Zijn website is RadfordBooks.com.

  • De grootste populaire mythen
  • Beweerde ontdekking van Atlantis genaamd 'Fully Bogus'
  • Jezus zou op ijs hebben kunnen lopen, zegt de wetenschapper
  • Urban Legends Debunked


Video Supplement: The Anunnaki Creation Story: The Biggest Secret in Human History - Nibiru is Coming.




WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com