Dit Mysterieuze Diepzee Schepsel Is Nog Nooit Eerder Levend Gezien. Tot Nu.

{h1}

In de diepe noord-atlantische oceaan zweeft een kleine maar akelig uitziende zeeduivel in het inktzwarte, griezelig verlicht door haar piekerige, gloeiende vissen lokken en de spikkels van licht verlichten haar lange vin-stralen.

In de diepe Noord-Atlantische oceaan zweeft een kleine, maar akelig uitziende vrouwelijke zeeduivel in het inktzwarte water, griezelig verlicht door haar piekerige, gloeiende vissen lokken en de spikkels van licht verlichten haar lange vin stralen.

Haar spookachtige gloed onthult dat ze niet alleen is. Aan haar onderzijde zweeft haar kleine "echtgenoot" - een parasitaire partner die zich aan haar buik had gesmolten - in het water.

Duitse onderzoekers Kirsten en Joachim Jakobsen filmden deze buitengewone scène met de Lula 1000, een diepzeedompeldompeling voor de kust van het eiland São Jorge op de Azoren, ongeveer 1330 kilometer ten westen van Portugal. [In Photos: Spooky Deep-Sea Creatures]

Tot nu toe hadden onderzoekers nog nooit deze soort zeeduivel gezien (Caulophryne jordani) levend. Maar de 25 minuten durende video, die op een hoogte van 800 meter onder water wordt gemaakt, verandert dat.

De kleine, parasitaire mannelijke zeeduivel wordt gezien als verbonden aan de buik van het vrouwtje. Het paar blijft zo voor het leven.

De kleine, parasitaire mannelijke zeeduivel wordt gezien als verbonden aan de buik van het vrouwtje. Het paar blijft zo voor het leven.

Krediet: Stichting Rebikoff-Niggeler

"Dit is een uniek en nog nooit eerder gezien ding," zei Ted Pietsch, emeritus professor in de water- en visserijwetenschappen en curator-emeritus van vissen in het Burke Museum voor Natuurgeschiedenis en Cultuur aan de Universiteit van Washington, in een verklaring.

Er zijn ongeveer 160 bekende zeeduivel-soorten die in alle oceanen van de wereld leven, maar waarnemingen hiervan zijn uiterst zeldzaam. Er zijn bijvoorbeeld slechts 14 C. jordani bewaard in alcoholpotten over de hele wereld, en het mannetje C. jordani is nog nooit gezien door menselijke ogen.

Bovendien is de video van de Lula 1000, hoewel de diepzee-exploratie van de grond is gekomen, de derde keer dat onderzoekers een levende zeeduivel in de diepe oceaan hebben gefilmd, zei Pietsch.

Bizarre, gloeiende vis

De zeeduivel is het meest bekend om zijn bioluminescente visuitrusting, een lokaas dat uit zijn kop steekt en waarmee prooi dichter bij zijn puntige tanden wordt getrokken. Er zijn maar weinig wezens die rondzwemmen in deze donkere zone van de oceaan, ongeveer 300 tot 5.000 m diep, maar de zeeduivel heeft een uitzetbare maag en kaken waardoor hij de prooi groter kan verslinden dan hij is, in een enkele slok.

Vrouwelijke en mannelijke zeeduivel zijn heel verschillend: vrouwelijke zeeduivel kan ongeveer 60 keer groter en een half miljoen keer zwaarder worden dan de mannetjes. In plaats van een luminescent kunstaas te hebben, hebben de mannetjes grote ogen en enorme neusgaten, waarmee ze soortenspecifieke geuren opsnuiven die de vrouwtjes uitstoten.

Het piekerige bioluminescente visgerei van het vrouwtje is helemaal rechts te zien, en er verschijnen extra lichtvlekken op verschillende punten langs elke vinstraal.

Het piekerige bioluminescente visgerei van het vrouwtje is helemaal rechts te zien, en er verschijnen extra lichtvlekken op verschillende punten langs elke vinstraal.

Krediet: Stichting Rebikoff-Niggeler

Wanneer een man een vrouwtje ziet, bijt hij op haar lichaam, waardoor hun weefsels en circulatiesystemen kunnen samensmelten. Het paar creëert dan een symbiotische relatie: hij geeft haar sperma en ze geeft hem een ​​onbeperkt buffet van voedingsstoffen voor de rest van hun leven.

Het is echter onmogelijk om dit gedrag in een aquarium te zien. Deze diepzeevissen kunnen de druk- en temperatuurveranderingen die ze ondergaan niet overleven als ze naar het oppervlak van de oceaan worden gebracht, zei Pietsch. [Dangers in the Deep: 10 Scariest Sea Creatures]

Eerste van zijn soort

De video van de gloeiende vis die drijft als een laagje ijs in de oceaan heeft nieuwe aanwijzingen over de vis onthuld. Zo zijn bijna alle vinvissen - de delicate, draadachtige strengen die uitsteken uit het lichaam van de vis - verbonden door membranen, dus ze bewegen allemaal als een enkele eenheid. Dat is niet het geval voor C. jordani, waarvan de vinstralen elk onafhankelijk van elkaar bewegen, wat betekent dat ze hun eigen spieren en zenuwen hebben, zei Pietsch.

"Men kan het niet helpen, maar denk dat deze vinstralen een netwerk vormen van sensorische antennes, een soort sfeer van tactiliteit rondom de vis - vergelijkbaar met kattenwhiskers - die dient om de dichte aanwezigheid van roofdieren of prooidieren te bewaken," zei Pietsch.

Nog een niet eerder gezien detail? De speldenprikken van licht verspreiden zich langs de vinstralen, die waarschijnlijk oplichten door bioluminescentie. (In bioluminescentie produceren een organisme of bacteriën in het organisme hun spookachtige gloed door chemische reacties.) Biofluorescerende organismen gloeien daarentegen wanneer een externe lichtbron erop schijnt, en ze geven dat licht af op een lagere golflengte.)

Het licht van de zeeduivel trekt waarschijnlijk prooien aan, maar het kan ook andere rollen dienen, zoals het visueel groot en angstaanjagend maken voor potentiële roofdieren, of het laten vermommen als een kwal met stekende tentakels, zei Pietsch.

De Jakobsens zeiden dat ze doorgaan met het filmen van diepzeewezens met de Lula 1000. Het dompelpomp wordt beheerd door de Rebikoff-Niggeler Foundation, een mariene wetenschaporganisatie die diepzeedocumentatie faciliteert. Je kunt meer leren in deze Vimeo-video.

Oorspronkelijk artikel op WordsSideKick.com.


Video Supplement: .




WordsSideKick.com
Alle Rechten Voorbehouden!
Reproductie Van Materialen Toegestaan Alleen Prostanovkoy Actieve Link Naar De Site WordsSideKick.com

© 2005–2019 WordsSideKick.com